Full transcript of “Средба на Животот со смртта | Водовицата од Наин (Лука 7:11–17)”. Click a timestamp to open the video at that moment. Need another video? Use the YouTube transcript generator.
0:00 Што се случува кога животот ќе се сретне со смртта? Кој го има последниот збор? Христос помеѓу нас. Јас сум протопрезвитер Дејан на јб каналот Духовна Херменевтика. А во ова видео ќе зборуваме за воскреснувањето на синот на вдовицата од Наин. Ова е една евангелска случка која не соочува со некои од најтешките прашања во човечкиот живот. Каде е Бог кога страдаме? Дали солзите се знак на слаба вера? И што ни преостанува кога ќе го изгубиме она нешто што никој не може да ни го врати? Дали секое страдање не прави посилни? Често ја слушаме изреката дека она што нема да не уништи ќе не направи посилни. Но дали е тоа секогаш и навистина така? Има загуби во животот кога болката станува толку голема што во човекот
0:47 нешто се крши и тој повеќе не е оној истиот. И не станува збор за обична тага или разочарување, туку за трауми кои можат да не срушат одвнатре и целосно да не разнишаат. Прерана смрт на сопруг, загуба на чедо, распад на семејство или финансиска катастрофа. Тоа не се моменти кога губиме само нешто или некого. Ни се распаѓа целиот свет во кој дотогаш сме живееле и човек лесно може да западне во емоционална оттрпнатост и длабока безнадежност. Постојат загуби после кои човек едноставно не може да се врати на стариот живот. И најтешкото е што таквата болка не е секогаш видлива. Однадвор човекот може да продолжи да живее и да работи, дури и да се насмемнува, но одвнатре да знае дека
1:33 нешто суштински се скршило. Евангелието ни зборува за една таква човечка трагедија. Од градот Наин излегува погребна поворка. Една жена која претходно го изгубила својот сопруг, сега кон гробот го носи и својот единствен син. Животна катастрофа пред која секој човек едноставно останува без зборови. Но не и Христос. Тој ја пресретнува поворката, ја гледа ужалената мајка и се сожалува на неа и вели: "Не плачи а потоа му се обраќа на мртвото момче и му вели: "Момче, тебе ти велам стани." Момчето станува а Христос си го враќа на мајка му. Се разбира ова не значи дека Христос ќе ја отстрани секоја наша болка и ќе ја промени секоја наша трагедија. Од некои ќе не заштити, од други ќе не сокрие, но
2:21 во некои трауми самиот тој стои до нас. Кога целиот свет ни се распаѓа, Христос не остава сами. Тој доаѓа да не пресретне во нашата болка и да ни покаже дека тогаш кога се е бесмислено, надежта е во неговото воскресно присуство. со внимание да го ислушаме светото евангелие и да видиме каква надеж се крие зад овие Христови зборови. >> Исус оживува син на една вдовица. >> Потоа отиде во градот наречен Наин и со него одеа неговите ученици и големо мноштво луѓе. А кога се приближи до градската порта ете изнесуваа Мртовец, единствен син на мајка си, а таа беше вдовица. И многу народ од градот одеше
3:07 со неа. Штом ја виде Господ, се сожали на неа, па и рече: "Не плачи." >> И кога се приближи, се допре до носилото. Носачите застанаа, а тој рече: >> "Момче, тебе ти велам стани." Мртовецот се подигна и седна па почна да зборува и тој го предаде на мајка му и страв ги обзеде сите. И го славеа Бога и велеа голем пророк се јави меѓу нас и Бог го посети својот народ. И се разнесе овој глас за него по цела
3:53 Јудеја и по целата околина. Апостолот и евангелист Лука ни пренесува една трогателна случка од Христовата служба на земјата. Станува збор за една жена вдовица која веќе го изгубила својот сопруг. Загубата на животен партнер е голема трагедија сама по себе и тоа може да донесе страв, несигурност, осаменост, гнев, па дури и длабока душевна потиштеност. Но можеме да претпоставиме дека и покрај оваа загуба сеуште има некаква утеха. Навистина нејзиниот сопруг се упокоил, но таа сеуште го има својот син и во него ја гледа целата своја утеха, потпора, надеж за животот и тогаш се случува нешто што на никого не би му го посакале. Таа го губи и својот
4:39 единствен син. Од човечка перспектива изгледа дека дури и последната надеж е изгубена. Жената се соочува со најголемиот непријател против кого човекот сам нема никаква одбрана. Се соочува со смртта. Во тогашното општество жена без сопруг и без син, без маж во куќа многу често останувала не само без своите најблиски, туку и без материјална сигурност и заштита. А згора на тоа човечки зборнато за што ќе живее и на што ќе се радува жената која ги изгубила и сопругот и синот. Во поворката кон гробиштата големо мноштво на народ ја придружувало, веројатно заради големата трагедија којашто ја доживеала. Но и покрај сето нивно сочувство и желбата да ја утешат, никој од нив не можел да и го врати она
5:24 што го изгубила. Постојат моменти во животот кога сите сакаат да ни помогнат, но никој не може да ја отстрани нашата болка и никој не може да ја отстрани нашата загуба. Ова е случка за моментите кога мислиме дека сме го допреле дното на страдањето, а тогаш и самото дно се отворило под нас. Кога сме се обиделе да направиме се што можеме, сме побарале помош од секого, но сепак сме пропаднале уште подлабоко. Ова е случка за човечката беспомошност, но токму таму каде што капацитетот на човечката помош запира, евангелието ни го открива Христос. Пред портите на градот Наин се појавува оној кој има власт и над животот и над смртта. Еден од најнадежните описи за Христос во
6:10 евангелијата е неговото сострадание. Господ не останува рамнодушен кон нашата болка. Тој ја гледа, се сожалува и ни се приближува. Она што е особено значајно во оваа случка е дека чудото не се случува како одговор на нечија изречена молба или исповед на вера. Свети Кирил Александровски толкувајќи ја оваа случка го нагласува токму тоа. Христос пристапува самоиницијативно. Во претходниот случај при исцелувањето на слугата на стотникот Христос дошол на покана. А овде се приближува без да биде повикан. Зошто никој не го повикал да го врати мртвиот во живот, туку тој доаѓа и го прави тоа по своја сопствена волја. Христос не чека вдовицата да му пристапи и да ја објасни својата болка. Тој веќе
6:57 ја знае. Во многу други евангелски случки Господ не поттикнува на активна вера, на доверба, на послушание, но во оваа случка не учи и на нешто друго. Понекогаш верата не се изразува преку големи подвизи и многу зборови, туку во тоа да останеме покрај Христос и да најдеме одмор во него. Оваа поука посебно важи за оние моменти кога сме се измориле од животот, кога сме моле, сме постеле, сме се бореле, сме направиле се што сме знаеле и на крај сме останале без сили. Што се случува кога повеќе не знаеме ни како да се молиме, кога немаме сили ни да мислиме? За жал, многу често наместо да најдеме утека во Христос, почнуваме да се обвинуваме себеси. Каде згрешив? Што
7:44 можев да направам поинаку? Зошто мене? Но таквото самообвинување само ни додава уште еден товар врз душата која веќе е изморена. А во такви моменти нам не ни треба дополнителен товар. Ни треба некој кој ќе не придржи. Во оваа случка Христос ни се открива токму како таков. Тој не ја одминува ужелената мајка, туку застанува, ја пресретнува и ја утешува во нејзината тага. И во нашата слабост така Христос не не отфрла. Тој застанува да ни се смилува. Застани и ти. Не мораш ништо да објаснуваш. Само застани и одмори се во неговото присуство. Зошто самиот Господ ни вели: "Дојдете кај мене сите изморени и обременети и јас ќе ве успокојам."
8:32 Како може Христос да и каже не плачи на жена која веќе го изгубила сопругот, а сега и својот единствен син? Па и Христос заплака за својот пријател Лазар и за Ерусалим. А претходно во проповедта на гората тој народот го учеше дека блажени се оние што плачат за што ќе се утешат. Што тогаш Христос сака да и каже на оваа ужалена мајка? Тој очигледно не зборува за проста забрана за плачење. Немој да плачеш. На верникот не му е забрането да плаче, а солзите не се знак на слаба вера. Напротив, плачењето е природен израз на човечката тага. Тоа може да биде полезно и катарзично, при што човекот полесно ја пребродува загубата. Но тука треба да се направи една суштинска разлика помеѓу солзи на тага и
9:18 солзи на безнадежност. Апостолот Павле во своето послание до Солоњаните кога поучува во контекст на починатите ни вели: "Ажете, но не како оние кои немаат надеж." А свети Јован Златос толкувајќи ги овие негови зборови забележува: Бидејќи тие не се сомневале во воскресението, но сепак плачеле, токму затоа апостолот им се обраќа. Тој ги поучува со благост и ги потсетува на надежта на воскресението. Христовата утеха не е како нашата. Ние можеме да се обидеме да го утешиме некого со зборови, но тој покрај зборови има и животодавна сила. Тој има власт и над животот и над смртта. И затоа Христовите зборови не плачи не се повик да ги потиснеме солзите во себеси, туку да не и
10:05 дозволиме на безнадежноста да завладее со нашата душа. Можеби и не можеме да ја промениме трагедијата што не снашла, но и во најдлабоката болка можеме да се потпреме на оној кој е воскресение и живот. Пред портите на градот Најн се среќаваат две поворки. Едната е погребна и носи млад човек кон гробот, а другата ја предводи самиот Христос, животодавецот. Таму всушност се среќаваат животот и смртта. Христос го допреносилото и сите застанаа. А Христос му заповеда на момчето: "Момче, тебе ти велам стани." Тоа стана, почна да зборува и Христос и го предаде на мајка му. Забележете каква разлика постои помеѓу Христос и пророците пред него. И пророците Илија и
10:53 Елисај враќале деца од мртвите, но тие му се молеле на Бог тој да го изврши чудото. Христос пак не се моли, тој заповеда. Тој дејствува врз основа на својата сопствена власт како единствен син Божји. И кога смртта се соочи со животот, мораше да се повлече. Христовите зборови неплачи треба да ги разбереме баш во ова светло. Навистина Христос и го врати синот на мајката и со тоа и ја врати надежта за земниот живот. Но овде Христос покажува нешто многу, многу повеќе. Зошто момчето беше вратено во овој земен живот којшто сеуште е подложен на смртта. Кога му дојде време, момчето повторно се упокои. Но Христос не дојде само привременото да го продолжи, да го продолжи нашиот земен
11:40 живот и да ни ги надомести нашите фамилијарни загуби. Тој дојде да ја победи самата смрт и да ни го отвори патот кон вечниот живот. Христос воскресна еднаш засекогаш и ни ветува дека и нас ќе не поведе кон такво воскресение. Во последната книга од Библијата, Откровението, Свети апостол Јован ни го пренесува ветувањето дека Бог ќе ја избрише секоја солза од нашите очи. Смрт нема да има веќе ниту плач, ниту болка, зошто поранешното поминало. Зборовите не плачи не се ветување дека човекот нема да страда, ниту дека Господ ќе не заштити од сите наши неволји. Тие се откровение дека Христос стои со нас во болката и дека страдањето и смртта нема да го имаат последниот збор.
12:26 Последниот збор му припаѓа на Господ Исус Христос и тој збор е воскресение и вечен живот. Благодатта на нашиот Господ Исус Христос, љубовта на Бога Отецот и заедницата со Светиот Дух нека бидат со сите вас. ።
